Ik schilderde de lente

Zo zacht,
zo mooi.

Zo denk ik aan een geur van lente
en een zweem van groen.

Zo fris,
zo helder.

Zo doen mijn botten pijn,
en lonkt mijn hart naar vernieuwende rust.

Zo ontluikend.

De dingen

Wanneer ik,
hoi,

hallo,

en

hutspot.

Ronde dingen,
lelijke dingen,

vervormd.

Witmark

Een jonge singer/songwriter
loopt door de straten.
En in de spiegels van de straat
zien we de druppels vallen.
Zij brengen hem
de inspiratie,
de revolutie.

Een ontketende brand
die hij zelf nog niet kent,
maar wel gaat bezingen.
Vanwege de tijd, het geld,
het gewricht van jonge mensen.

Bij aankomst
een legende.
Met teugen lucht tegelijk.
is hij dichter
bij tijden die veranderen.

Grote graspollen duinen in mijn hoofd

Lopende zaken,
raken de dingen.

Overnemende partijen
reiken reikhalzend naar de sterren.

Vaderlijke gedachten,
prachtig, ze zingen.

Vanwaar dit tumultueuze geroezemoes
in mijn hart, in mijn gedachten?

Ze zingen, prachtig.
En mijn hoestdropjes
zijn op.

heartbeats away

As well as
leen me je ogen
ronde vormen
ze stormen naar voren.

How I wait
de kleine dingen\ze ze zien
ze zingen
ik weet heel ver

The drum it drums
dit lijf breekt
je krijgt zo veel
en je weet wel hoeveel
we lachen zo veel.

Een beetje tederheid

Een dreigende huisuitzetting.
Voorzichtig open staat de deur
waarachter zij zachtjes
grient.

Mijn handen woelen gevoelig
als ik weer staar
naar een verloren heden,
als ook verleden.

Eerst een beetje slapen,
slapen als het mag.

Mijn ochtendbaby

Het is de manier waarop je beweegt,
je vrolijke ogen,
je lach.

Zachtjes voelen je wangen
of ik er nog lig.

Als ik langskom
en ik roep je naam,
blij kijkt je hoofd op.
En ik voel me
zo groot.

Kleine mijne dame.
Lieve lieve.
Je bent mijn ochtendbaby.
Baby.

Sweetness, I desire

In het veld,
als het koren ruist,
zit de schilder
zijn kop net
verstopt in het
gras
van blauw en groen.

En we zingen,
we dringen ons op
aan de eerste beste vrouw
hier op het eiland.

Als ik de accordeon bespeel
en jij de fluit.
Zij speelt de tamborijn
en ik zing, ik zing, ik zing
dit lievelingslied.

Het grijs van de lucht, het zilt van het nat,
de roem van het strand, het krijt van mijn
gelijk.
We zijn allemaal zo, zo, zo vrij.

Ik ben je dankbaar.

A Butterfly

I have been telling myself all day,
how beautiful you are
by far, you are my precious one.

I have been thinking all day,
dreaming ever since.
How I, your prince,
should ride that pale
white horse.

Singing love songs,
only to myself,
and finding new ways
to express my love.

Humming
as I fly from one
to another,
I am not through
loving you.

As well as

As well as the honeytree,
find me the bumblebee.

Dwarf around my ankles
far, far, far away.

Doing the other stuff,
find me the bumblebee

As well as he tosses and turns
toils and burns
I bring the sing-a-long-song.

Zo als het is

Een onvervulde zucht,
een gevoel van onbehagen,
een frons, een hand over het gelaat.

Niet een kloppend, maar een bonkend hart.
Niet een stalen blik, maar schichtig en verward.
Niet de rust in het lijf, maar de leden stijf.

Zo staat mijn ziel op wacht.

Acts of man

Er zijn dagen
die golven, die golven,
zoals de zee,
ze golven.

Ik ken die dagen
ze vliegen, ze vliegen,
zoals de meeuwen,
ze vliegen.

Ik dans die dagen
want ze brengen, ze brengen,
zoals de wind,
ze brengen mijn leven mee.

Een boom die ruist,

Soms klimt een boom tot boven de daken.
In een blauwe zomerlucht
lijkt hij het dan te winnen
van de bouwlust der mensen.

En als de wind stil is
kijkt hij kort trots over de stad.
En wat als hij beseft dat
zijn doel heeft bereikt?

Dat zijn de dagen dat een boom
gelukkig is, en dan weer verandert
in een boom.
Mijmerend over het leven en de mensen
die hij bewaakt.

Herfst, lente, zomer en winter.

koffiekopje

Hoe schrijf je een gedicht
over de koffiedruppels
op de witte buitenkant
van een koffiekopje?

Herinneringen aan pasgeleden
slokjes, papiergeritsel, en een zonnige blik
naar buiten?

Ze zouden hier een geluidswal moeten aanleggen

Gelukzaligheid als een auto op een snelweg
wanneer hij frontaal op je botst;
of als een file.

Armoede in je gevoelens.
Zonder dat een overheidsinstantie
zich er in mengt.

Boosheid dwarrelt over je wenkbrouwen,
terwijl je fronst,
als in een nies.

Geluk, geluk, geluk:
mijn hart als een zonnetje
dat springt van het ene stelsel
naar het andere. Wiskunde.

De dwaze dagen zijn nooit over.
Zo niet, dan wel.

Zo start een deuntje de vrolijkheid.

Een toekomst die gloort,
die bekoort,
en zich niet meer stoort
aan de auws en oews
van het leven.

Je zit met de handen onder het hoofd.
Langzaam stuurt je blik
zich naar het heldere blauw
van de lente.

Ergens in je kop,
trekt de regenwolk
zich op.

En start een deuntje de vrolijkheid.

Transformeer!

Het is zo stil
Ik kijk voor me uit
alsof diegene die praat
me buitensluit

Of de weg
die de auto volgt
zijn eigen geluidsmuur
kent.

Alsof het pad dat ik loop
stoffig is, avontuurlijk.

Om ver te kunnen gaan
moet ik het concept
lopen,
radicaliseren.

Schim van jezelf

Zo dubbel,
zo ragfijn.
Ze duwt en trekt.

Eenmaal de drempel over,
kijk je nog af en toe
naar die plek.
Thuis.

Als een kluw
spint Veritas ruw
een winterslaap
waar je met een schok
weer wakker schrikt.

Het is & het blijft winter.

De koningen der koningen
loopt door het land.
een bedelaar, een schepper
in zijn handen de maretak
van vrede en oorlog.

Deze zwerver, wandelaar
van 't land.
Deze verteller, zanger,
een lachende boedda.
Deze nacht onthult
hij zich.

De zon gaat op en onder
het zand van de weg
stuift in warmte,
zijn gelaat vertoont
zich in het schemerwater.

En de profetie
verstopt in oude ogen van dametjes
knisperende bladeren
reizende wind
oneindige zeeen
golvend op onze stranden
ontvouwt zich op het ritme van het leven