Ogen van steen

Ontglipt het je?

Of heb je het niet vast?

Verbeeldt het je?

Of is je het niets meer waard?

Kijkt het naar je.

En wat zegt het tot je,

dit rode beest

Dit donkerrood

En toen Dybdahl

Als ik het had geweten
en de kaas in de gaten groter waren geweest.
Als ik machtig genoeg was
het je te vertellen,
dat ik kleiner was dan ik zong,
dan was alles anders geweest.

En toen en toen
was ik vrij en vrij deed ik het
langzaam.

En mijn vrienden werden
langer in de morgenstond,
zomaar.

En toen ging het langzaam langzaam,
op en neer en op en neer
mijn vriend

alles van waarde is weerloos.
en morgen blijft hetzelfde.
Zo rookte ik nog een sigaret
en bleef wat langer staan.
Zo kwam het einde dichterbij
en kwamt het langer vooruit.
Help me met de lading
vriend, en krijg de tering.
Want zowel voor als achter
zijn verkeerd.

Een toen en toen en toen
kreeg ik het koud.
Want toen en toen
was gisteren voorbij.
En toen en toen en toen
was het oud.
Voorbij, mijn vriend, het is
voorbij.

Dwelling

It's a matter of concentration,
dwelling on the past.
Very fine communication,
losing is an art.
I am also noting the finding of
a whole new way of being.

During the World War,
the second one I mean,
the lives and loves
of many men
were lost or
misconstrued.

Wegen van toen, nu en later

Het heeft geen belang
dat hier op dit kruispunt
een geschiedenis lang
gevochten heeft

Want de mannen die hier passeerden
zochten, of ze wilden of niet,
hun lot, vergeten
in hun voetstappen en
nu slechts sporen van onze tijd.

Het heeft ook geen zin
de wind te volgen
rond de huizen verderop.
De mensen die daar woonden
zijn nu nog slechts geesten
van toen, nu en later.

Het geeft wel plezier
de wind te voelen.
Langs je wang, door je haar,
wiebelend op je voeten;
Ruik de wind van
verandering.

een harmonieorkest

Als ik de rust kon vinden
niet de rust van de wind
die gaat liggen
maar de rust die je vindt
tussen twee maten.

Als ik de rust kon vinden
die van inspiratie en geluk
niet die van stilte en duister
maar een rust van vrede
en harmonie.

Als ik stop met dromen,
en de wereld in kijk
over de bevroren rivieren
in de polder
de kou op mijn gezicht

als ik stop te dromen
en het stil lijkt
zie ik in de verte
de blauwe horizon
in goud gebonden.

De natuurwet van la Mancha

Don Quichote was een man
die niet uitgepraat raakte
over zijn ezel en de vrouw.
Zijn leven en liefde
was zo gelijk
aan molens en romantiek,
dat de wijze woorden
van een andere Spaanse schrijver,
nog steeds klinkt:
Je kan niet meer vertellen, dan wie je bent.

Populus Nigra, a Dire Straits song

De machtige populier zwiept zijn armen
door de wind gestuwd,
het vale licht schijnt.

In een van de laatste dagen van november
hult men zich in een gewaad.
Waar de regen schittert
en het leven raast.

Zo denk ik dat we de herfst
weer leren kennen,
als we gehaast
de straat op rennen.

Verander

Als een afgescheurd bonnetje
van de Albert Heijn
dat doordrenkt door het water
een scheepje moest zijn.

Zijn de woorden verdwenen
van melk en brood,
en dobbert dit bonnetje
al traag door de goot.

Zo is nu voor even
het sterven dichtbij.
Zo zinkt nu het leven
steeds verder in mij.

Een herfst die vergeten wordt

Eigenlijk was het een najaar om
snel weer te vergeten.
De bladeren vielen sloom.
De regen drupte niet triester dan normaal.
en de wind, ach de wind
daar kan je ook het een andere keer over hebben.

Volgens de bevraagde economen, cynici en meteorologen
stond de toevallige voorbijganger
daarom ook niet te popelen
om zijn zomerkleuren af te schudden
en fris de winter in te gaan.

Vandaar dan nu deze oproep.

Odyssee

Ik staarde naar de zee,
waar de golven als bakens
dreunden en kreunden.

Ik vloog hoog met de meeuwen mee
waar ze met vleugels wiegden
boven deze grauwe zee.

En zo rook ik ook het zout
uit duizend oude pijnen
verdwenen in de kolken
van het leven en de Odyssee.

Zonder schuld

Ik ben de onschuld voorbij;
zonder schuld loop ik niet meer.

Verdriet zorgt voor de heldere kleuren,
waarbij jaarringen zichzelf tellen.

En kon ik dichten op het moment
dat ik me dichterlijk voel,
weet dat ik samen zou dichten
over jou en mij.

En de kleuren.

Drie-III

Dingen
met woorden.

Schrijven, we leven,
en herinneren,
deze woordendingen
in ons bestaan.

Ze laten gaan,
is ze drinken,
verenigen
en proeven.

De dingen, deze woorden,
ik geef ze je.

Twee - 2

Regen,
waar roodborstjes zingen
en het lieveheersbeestje.

Langs zonnestralen vind je gedichten,
vrienden,
onbevreesd en ongeraakt.

Wat ik niet weet.
Wat ik niet weet.

Je waakt,
je huilt,
slaat.

Een- I

Je draagt je glimlach
als een adelkroon,
zelfs nu we de wereld
weer anders zien.

En dit grote kleine verdriet,
dit leed zonder grenzen,
het kent vele vrienden, vele gezichten,
veel gemis, vele kleuren,
veel verdrinken, en het leven.

Zo, als ik je vastheb,
weet ik hoe ik ben, hoe ik ben geweest
en misschien wat ik zal zijn.

Dit misschien is wat verandert.

Knalgedicht

Ik haalde gisteren
het brood van de plank
en sneed het in dikke plakken.

Wij riepen vandaag
de noten op rij
en schalden ze uit onze longen.

Jij brulde daarvoor
de eeuwigheid in
en knalde van verlangen.

Zij liepen zo de wereld in,
lang geleden,
en mooi opnieuw gevonden.

Hij dacht daarna
op het papier
en deed het in zijn zakken.

Dit sturen in een enveloppe

De modder
uitgekropen, geslopen.
De gruwel uit,
duw ik hem naar boven.
Een intuïtie van een ijsbeer,
neus, wak.

Ik zak zo weer,
drek, druwel, dreun,
kleun mijn ijzige gedachten.
Kleur ze rood
oud en gedrenkt in azijn.

Wat heb ik gedaan? Wanneer heb ik geslapen?
Duizend droomloze nachten lang.

Ik ken de woorden, ze doorboorden
gespieste borden.
Het lange wachten op niets.

Oplossen doet het,
maar niet veel, want het is
voor de volgende stap,
dit sturen in een enveloppe.

raakte ik het

Ook al kan ik wel zingen,
zingen doe je niet alleen.

De drop die ik at
vergat ik ook weer bij het volgende station.

En de gitaar aan de muur
sleepte ik van het ene schilderij naar de ander.

En het was Zweden, of Tokio,
het was mijn Nokia, of mijn Golden Retriever

En het gras kraakte, en het zand piepte
en de rand kroop langs de uren van mijn leven.

Terugkeergedicht

Je had het moeten zien,
de kleuren die gonsten,
de geuren die klotsten
tegen de rand van de boot.

De dichter hield zijn handen vast,
toen hij het azuren blauw
vermengde met de kabeljauw
van zijn geboorteland.

En soms gaat het zo
dat je niet meer weet
waar het strand ophoudt
en de zee begint.

Een zonnige dag van morgen vroeg tot avond laat

Je ziel ligt bloot op de hoek van de Kinkerstraat
waar een tram de hoek om dendert
en het asfalt de zwijgende aarde bedwingt

Als de zon komt geschenen
om je moeie hoofd
blijven je gedachten zo dichtbij,
maar stromen ze in alle poriën van de straat

Dan ben jij er,
een zoen.
Wanhoop en angst bekruipt ons.
Lachende mensen rijden door het rood.